Reflectie en vooruit

Dit is een persoonlijk opiniestuk van Rico Brouwer.
Rico Brouwer
Rico Brouwer

Na 15 maart was het even stil. Ik heb in die tijd mijn evaluatie van de verkiezingscampagne opgeschreven, je vindt haar hier. Ik zie uit naar je feedback en ik hoop dat je ook je eigen moment van bezinning hebt kunnen nemen. Ingezonden evaluaties worden vanaf vandaag gebundeld en daarna aan de algemene ledenraad vergadering aangeboden.

De organisatie van de Piratenpartij is afgelopen jaar flink veranderd. Niet alleen zijn er in korte tijd twee maal zo veel leden (hoi allemaal!) ook liet de verkiezingscampagne zien waar een update in onze organisatievorm nodig was om vooruit te komen. Het eerste stukje hieronder gaat daarom over het pad dat nu voor ons ligt als organisatie. Het tweede deel gaat over onze politieke agenda, juist ook buiten verkiezingstijd.

Organisatie
Als eerste die naam. Zullen we vanaf nu onszelf PPNL (Piratenpartij Nederland) noemen? Op de komende ALV dien ik een motie in die dat beoogt te formaliseren. Als tweede; onze websites. Voor deze campagne kozen we voor die ‘extra campagnesite’. Inmiddels wordt gewerkt aan het maken van de volgende stap. Heb je expertise op gebied van websites, wil je dan in het website-team komen en daar met de andere specialisten de oude site en de campagnesite samen ombouwen naar een enkele mooie PPNL site?

Er zijn meer expert groepen in oprichting. Voorheen was er die ene werkgroep die ging over interne communicatie. Wilde je iets aan de leden vertellen of publiceren, dan ging dat via die werkgroep. Daarvoor in de plaats zijn er in de campagne meerdere teams gekomen, ieder met hun eigen expertise. Die teams samen, dat zijn de vrijwilligers van de Piratenpartij. Ze hebben een grote mate van eigen verantwoordelijkheid op hun vakgebied. Je kan in meerdere teams zitten en je kan zelf nieuwe teams beginnen. Lokale Piratenpartijen zijn zulke teams, maar ook bijvoorbeeld ‘redactie’ (voor opiniestukken) of ‘social media’ (oa. Facebook en Twitter). In campagnetijd ontstonden er teams rondom het posters plakken, of voor een actie zoals ‘beeldenstorm’.
De organisatievorm die hier onder ligt heet Holacracy. In de campagnetijd hebben we met het invoeren daarvan een begin gemaakt. In december gaf ik hier een paar keer een presentatie over en op het Piratenweekeinde in Delft in januari was er ook een sessie over.

Deze organisatie verandering was uit noodzaak geboren en in december in sneltreinvaart ingevoerd. In de komende maanden van relatieve rust kunnen we met elkaar bedenken welke teams we nodig hebben en kunnen Piraten daar met elkaar op een fijner tempo inwerken, iets waar in het heetst van de campagne nauwelijks nog tijd voor was. Neem je contact op als je die presentatie nog eens wilt meedoen of wilt meedenken over de inrichting van onze organisatie?

Uit onze contacten met de pers leerden we dat de lijsttrekker ook als opiniemaker op moet treden en dat de lijsttrekker/woordvoerder als het aanspreekpunt met mandaat vanuit de partij wordt gezien. En onze agenda is ook buiten verkiezingstijd relevant. Ook buiten verkiezingstijd hebben we daarom een lijsttrekker als voorman of vrouw nodig. Om dat te bewerkstelligen dien ik op de komende algemene leden vergadering een tweede motie in. Daarmee hebben we ook buiten verkiezingstijd voortaan een lijsttrekker als opiniemaker met opdracht en mandaat. Ik hoop op je steun voor deze motie en licht hem graag aan je toe.

Politieke agenda
In december nam ik met Jonathan en Wiel verantwoordelijkheid voor de verkiezingscampagne. Wat me opviel was dat het verkiezingsprogramma dat we hadden geschreven minder onderscheidend leest als het had kunnen doen (met relatief veel aandacht voor onderwerpen waarin de Piraten zich minder onderscheiden). En in ons programma zeggen we wel wat we willen, maar dat de resterende tijd tot 15 maart te kort was om in te laten zien dat we ook doen wat we zeggen. De tijd die nu voor ons ligt bevat die twee uitdagingen.

Dat begint met terug gaan naar ons programma en bedenken welke onderwerpen voor Piraten daarin nu echt belangrijk zijn. Je kan samen met gelijkgestemde Piraten komende tijd onze relevantie op die onderwerpen laten zien. Subsidiair! Dat betekent dat het zo klein kan zijn als bij jou in de buurt en zo groot als die nieuwe landelijke sleepnet bevoegdheden, of internationaal zoals met handelsverdragen. Niet alleen door ergens ‘iets van te vinden’, maar door ergens ‘iets op te doen’.

We zijn geen single focus partij, maar we onderscheiden ons wel degelijk van alle andere partijen op een aantal onderwerpen, zoals een veilig digitale infrastructuur. We hoeven niet in de Tweede kamer te zitten om een initiatief wetsvoorstel te schrijven dat stelt aan welke eisen internet aangesloten ‘things’ (of stukje software) zouden moeten voldoen. En ander onderwerp waarop wij een unieke focus leggen is de eis van transparantie van bestuur. In Almere waar ik woon hecht de gemeenteraad niet zo aan verantwoording afleggen over de betaalbaarheid van de Floriade bijvoorbeeld. Ik heb daar komende tijd nog wel een appeltje mee te schillen. In jouw omgeving zijn ook zulke voorbeelden. Er zit een verschil in tussen ergens iets van vinden en ergens iets op doen. Als je iets vindt, doe er dan wat aan? En laat dat zien! Dat is de uitdaging die komende tijd voor ons ligt.

Het oppakken en versterken van die initiatieven is een uitdaging voor de landelijke organisatie en de teams die we komende tijd verder kunnen gaan inrichten. Daar is geen campagnetijd voor nodig, of beter gezegd, dat kan je beter buiten campagnetijd doen.

Wat wel nu al nodig is, is een campagneteam voor de volgende landelijke verkiezingen. Er zijn namelijk nog wat ‘losse eindjes’ uit tk2017 die onze aandacht verdienen. Zoals al die stemwijzers waar we niet inzaten, of debatten waar we niet voor uitgenodigd werden, ProDemos die onze posters niet verstuurde en die rare regels rondom het handtekeningen moeten verzamelen voor de ondersteuningsverklaringen. Als je denkt dat dat beter moet in Nederland, dan is komende tijd de beste tijd om daar initiatief voorstellen voor te maken, aandacht op te vestigen, verandering te krijgen.

Dat valt allemaal samen met de voorbereidingen van de gemeenteraad verkiezingen. Als lokaal en landelijk elkaar daarin gaan versterken, winnen we ze beiden.

Ik doe met je mee!

Vertrek bij Piratenpartij

Bij dezen wil ik jullie op de hoogte stellen van mijn afscheid van de Piratenpartij. Door mijn positie als aanspreekpunt op te geven, wil ik ruimte creëren voor een waardige opvolger die deze eervolle leiderschapsfunctie kan bekleden. Ik blijf de basisprincipes van de Internationale Piratenbeweging: humanisme, vrije kennisdeling en burgerrechten, volhartig ondersteunen.

Met hart en ziel heb ik mij vanaf 2014 ingezet voor deze politieke beweging. Dit met als doel om meer maatschappelijk bewustzijn te creëren over de ingrijpende gevolgen van technologische ontwikkelingen, en om het publieke debat over digitale burgerrechten op de kaart te zetten. Er zijn meerdere manieren denkbaar om hieraan bij te dragen, politieke organisatie zie ik als één van de mogelijke wegen. De tijd is nu aangebroken dat ik mij op andere doelstellingen wil storten. Ik zie de functie van lijsttrekker als een zware verantwoordelijkheid die tijd en aandacht vergt die ik het niet langer kan geven. Ik zal beschikbaar blijven als extern adviseur voor mijn voormalige collega’s. Ook zal ik symbolisch passief lid blijven.

Ik ben mijn Piratenpartij collega’s dankbaar voor de steun en de avonturen die we samen gedeeld hebben. Ook wil ik iedereen bedanken die zich de afgelopen campagnetijd actief heeft ingezet voor een eerlijkere en veiligere digitale wereld. Ook heb ik veel dankbaarheid voor de experts die hun vrije tijd en kennis hebben bijgedragen aan programma van de Piratenpartij.

Ik kijk terug op een zeer leerzame periode waarin ik samen heb mogen werken met een hele hoop fantastische mensen. Ik zal mijn bijdrage blijven leveren aan het maatschappelijke debat en een vrije digitale maatschappij door middel van spreek- en schrijfopdrachten.

Jelle de Graaf over de toekomst van de Piratenpartij

Jelle de Graaf is de eerste volksvertegenwoordiger van de Piratenpartij in Nederland. In dit stuk laat hij de weg zien die de Piratenbeweging in Nederland kan inslaan na de Kamerverkiezingen.

Na de voor de Piratenpartij dramatisch verlopen Kamerverkiezingen moeten we ons bezinnen. Het evalueren van de campagne alleen is niet genoeg. Als we na deze verkiezingsnederlaag bestaansrecht willen houden moeten we de fundamentele vraag stellen waar wij voor staan.

Alleen wanneer we elkaar diep in de ogen kijken en het fundamentele gesprek aangaan over waar we voor staan kunnen we vooruit”

Ondanks onze aansprekende lijsttrekker, de veelbelovende start van de campagne (inclusief de bijbehorende media-aandacht), de oprichting van lokale afdelingen en de grote groei van het aantal leden heeft de Piratenpartij deze verkiezingen amper meer stemmen gekregen dan vier jaar geleden. In mijn stad Amsterdam zijn we ten opzichte van de gemeenteraadsverkiezingen in 2014 zelfs flink gekrompen. Deze verkiezingen hadden voor de Piratenpartij een dramatische uitslag.

Ik ben blij dat het bestuur voortvarend heeft aangekondigd een evaluatie naar de verkiezingscampagne te starten. Belangrijker dan dit praktische onderzoek is echter het fundamentele gesprek dat we moeten voeren over onze koers. Met welke onderwerpen we ons bezighouden is duidelijk. De impact hiervan op de levens van mensen en waar we met ons land naartoe willen hebben we de afgelopen maanden niet voor het voetlicht kunnen brengen, als we het hier al over eens waren. Dit is ons gezamenlijk falen.

Alleen wanneer we in een open gesprek met elkaar bespreken waar we met Nederland naartoe willen, wat ons overkoepelende verhaal is, kunnen we vooruit. Alleen dan houden we na deze verkiezingsnederlaag bestaansrecht. In dit stuk geef ik mijn richting aan. Ik nodig je van harte uit om mee te denken.

Verandering komt niet van boven, maar van onderen”

Mensen zijn bezorgd. In de zorg heeft menselijk contact het verloren van een doorgeslagen marktdenken. Het onderwijs leidt ons niet op tot vrije kritische mensen, maar tot deelnemers aan de economie. Hoewel die economie een structurele werkloosheid kent moeten mensen zonder baan zich toch constant verantwoorden aan een wantrouwige overheid. In het bestrijden van klimaatverandering loopt de overheid jaren achter op talloze maatschappelijke initiatieven. Mensen zijn beter geinformeerd dan ooit, maar het politieke systeem maakt hier geen gebruik van. De oude structuren knarsen in hun voegen.

Men snakt naar verandering. De Kamerverkiezingen hebben echter wel voor flinke verschuivingen tussen partijen, maar niet voor verschuivingen tussen ideeën gezorgd. Verandering hoeven we uit de Kamer de komende jaren niet te verwachten. Toch ben ik hoopvol. Terwijl machtsvertoon, symboolpolitiek en cynisme het in Den Haag hebben gewonnen broeit onder de oppervlakte een tegenbeweging.

Over de hele wereld komen mensen samen om verantwoordelijkheid te nemen voor hun omgeving. Deze glokale beweging, met als motto ‘think global, act local’, zit in het midden van een creativiteitsexplosie. Ideeën voor een economie die goed is voor mens én milieu, democratische experimenten en nieuwe concepten van macht en arbeid schieten als paddestoelen uit de grond. Verandering komt niet van boven, maar van onderen.

Mensen pakken zelf de handschoen op nu oude structuren en instituties het laten afweten”

Toen in het Brabantse dorpje Sterksel de laatste winkel haar deuren moest sluiten zijn bewoners een coöperatie begonnen om zelf een supermarkt te runnen. In Rotterdam beheert een groep mensen haar eigen sociale huurwoningen. Het Friese Bolsward is de eerste stad die een eigen energiecoöperatie heeft. Om te zorgen dat onze zieken en ouderen er niet alleen voorstaan is een groep bewoners van Zoetermeer zorgverleners direct aan hulpbehoevenden gaan koppelen. Het zijn voorbeelden van mensen die de handschoen oppakken nu oude structuren en instituties het laten afweten. Ze geven vorm aan een nieuw soort burgerschap. Zelfredzaamheid, verantwoordelijkheid nemen voor elkaar, mede-eigenaarschap over je omgeving en vertrouwen in de kracht van mensen zijn hier de basis van.

Commoners – mensen die samen zaken als hun voedselvoorziening, de zorg voor ouderen of het opwekken van duurzame energie oppakken – zitten te wachten op een politiek die hen ondersteunt. De dorp- en stadmakers die mensen verbinden en talloze inspirerende lokale initiatieven opstarten rekenen op een overheid die ze de ruimte geeft en waar ze op kunnen terugvallen. De dwarsdenkers, kantelaars en vernieuwers verdienen een politiek waar verschil van inzicht geen doodzonde is, maar juist op waarde wordt geschat.

De afgelopen maanden heeft een groep inspirerende mensen die onze idealen dagelijks in de praktijk brengt zich voor de Piratenpartij uitgesproken. Sommige stonden zelfs op onze kieslijst. Als dorp- en stadmaker verbindt Floor Ziegler mensen met elkaar en heeft ze vele culturele projecten en ontmoetingsplekken op poten gezet, Teun Gautier is oprichter van de Coöperatie. een coöperatieve uitgeverij voor en door freelancers, kantelaar Petra Downs brengt duurzame initatieven bij elkaar en wereldredder Tjerk Feitsma is goed op weg 100.000 goede daden te hebben gekickstart.

Ons verhaal zijn al die bottom-up vernieuwers van Nederland”

Belangrijke thema’s als burgerrechten, democratisering, klimaatverandering en nieuwe vormen van economie komen samen bij de bottom-up vernieuwers van Nederland. Zij verbinden de onderwerpen waar wij ons als Piraten mee bezig houden. Zij zijn ons verhaal. Tijdens onze ‘beeldenactie‘ hebben we laten zien welke historische denkers onze ideeën hebben gevormd. Nu is het tijd ons open te stellen voor iedereen die ze in de praktijk brengt.

Als bottom-up beweging moeten we niet zenden maar in gesprek gaan, niet alleen praten maar actief helpen bij initiatieven die onze omgeving beter maken. Als we ons omvormen van beperkte politieke issue-partij naar een beweging die niet alleen over verandering praat, maar haar in de praktijk brengt houden we bestaansrecht. Samen kunnen we de bestaande structuren en instituties kantelen.

Uitslag verkiezingen

Beste kiezers,

Heel erg bedankt voor jullie stem. Ondanks jullie steun hebben we helaas geen zetel gehaald in de Tweede Kamer. Dat is teleurstellend. De komende tijd zullen we ons beraden op wat dit voor de partij betekent. In april komen we op een ALV bij elkaar om verder te werken aan de toekomst van de Piratenbeweging in Nederland, we hopen van harte jullie daar te zien.

PPNL

Pitch Matthijs Pontier bij Nieuwe Partijen Debat

Matthijs Pontier is kandidaat #2 voor de Piratenpartij bij de Tweede Kamerverkiezingen. Dit is de uitgeschreven tekst van de pitch van Matthijs bij het Nieuwe Partijen Debat van 11 maart.

De Piratenpartij is een internationale politieke beweging, die na IJsland nu ook Nederland gaat veroveren!

De Piratenpartij staat voor vrijheid.

Vrijheid bereik je door machtsspreiding.

Door machtsspreiding voorkom je, dat de overheid of grote bedrijven de baas gaan spelen en zo jouw vrijheid bedreigen.

Wij staan voor een Nederland,

waarin de overheid jou niet bespiedt,

maar juist openheid geeft over haar eigen handelen;

waarin lobbyisten van grote bedrijven het nakijken hebben,

omdat iedereen een eerlijke kans krijgt op inspraak;

waarin corruptie wordt aangepakt,

terwijl burgers en kleine bedrijven juist worden vrijgelaten;

en waarin het delen van kennis, kunst en cultuur wordt bevorderd in plaats van bestraft.

 

De Piratenpartij wil zekerheid bieden over de basis,

door een basisinkomen, goede zorg en goed onderwijs.

We zien dat niet als product op een markt, maar als burgerrecht.

Vanuit die zekerheid heb je meer vrijheid om je eigen keuzes te maken

en vrij te ondernemen en daarbij risico’s te kunnen nemen,

want dat zorgt voor innovatie in de economie.

 

Als je je systeem baseert op vertrouwen in plaats van wantrouwen,

dan kun je een hoop bureaucratie en controles schrappen.

Dat is niet alleen goed voor onze vrijheid, maar maakt de overheid ook stukken goedkoper en efficienter!

 

De Piratenpartij is de enige partij die technologische ontwikkelingen goed genoeg snapt,

om te zorgen dat dit goed uitpakt voor ons allemaal, en niet slechts een handjevol grote bedrijven.

Met onze kennis in de Kamer zullen er niet langer miljarden verspild worden aan mislukte ICT-projecten.

Wij gebruiken technologie ook niet om mensen te bespieden en te onderdrukken,

maar voor empowerment; via e-democracy waarin wij samen beslissingen kunnen maken,

zodat de overheid weer in dienst komt te staan van de burger, in plaats van andersom.

 

Wij zorgen ervoor dat jij weer de dienst uitmaakt.

Dus stem 15 maart op lijst 20 voor democratie 2.0.

Pak de controle terug. Stem Piratenpartij!

Scholieren Stedelijk Gymnasium Leiden voeren campagne voor Piratenpartij

De Piratenpartij krijgt steeds meer steunbetuigingen en aanbiedingen om te helpen met de campagne binnen. Hieronder waren enkele enthousiaste scholieren van het Stedelijk Gymnasium Leiden. Zij hebben van ons promotiemateriaal gekregen om campagne mee te kunnen voeren op hun school. Het leuke is dat deze scholieren ook zelf posters voor de Piratenpartij hebben ontworpen. Omdat wij deze posters erg cool vinden publiceren we ze bij deze graag hieronder.

PP_final_DitGesprekIsNietPrivé PPNL_Facebook PP_final_HierGaatHetHeen StemPrivacyPPNL Poster def

 

Subsidiariteit, pluriformiteit, zelfbeschikking en de spreiding van macht

Opiniestuk door Wiel Maessen, nummer 14 op de kieslijst

De Piratenpartij staat voor individuele vrijheid. Daarnaast staat de PPNL achter het subsidiariteitsbeginsel, het uitgangspunt dat binnen de overheid zaken die op een lager bestuursniveau geregeld kunnen worden niet op een hoger niveau hoeven te worden bepaald. Hierdoor is de betrokkenheid van burgers bij het beleid groter en is er minder concentratie van macht. Ook biedt het laagste bestuursniveau meer mogelijkheden om E-democratie in te voeren, waardoor de betrokkenheid van burgers nog verder kan worden bevorderd en een veel grotere kennispool kan worden ingeschakeld bij het lokale beleid.

De perverse prikkel van meer macht

De huidige trend in de politiek, met name aangeblazen door de PvdA en D66, is er een van steeds meer machtsconcentraties: gemeentes moeten groter en daardoor krachtiger worden en steeds meer beslissingen over ons politieke beleid worden gedelegeerd naar internationale organen als de EU en naar ondemocratische en bureaucratische organen als de VN en onder haar vallende organisaties als de Wereldgezondheidsorganisatie. De perverse prikkel van meer macht drijft de politiek. Fijn voor de industriële lobby’s, die minder inspanningen hoeven te verrichten om hun invloed op besluitvorming uit te oefenen, maar minder fijn voor de burgers die eens in de vier jaar een parlement mogen kiezen waarna hun invloed ophoudt.

Zo lijkt de democratie het meest op een supermarkt waar je alleen kant-en-klaarmaaltijden kunt kopen. In plaats van zélf je maaltijd te kunnen samenstellen word je in een keurslijf gegoten van voorgebakken combinaties van standpunten. Die democratie is aan een nieuwe versie toe: “Politiek 2.0”.

Kortom, de politieke besluitvorming verwijdert zich steeds meer van de burger en de invloed van de burger tijdens een rit van vier jaar is minimaal. Dat wordt ook bevestigd door een recent onderzoek waaruit blijkt dat de verdere schaalvergroting van het gemeentelijke beleidsniveau de interesse van burgers in lokale verkiezingen sterk laat afnemen. Ondanks dat zie je steeds weer pleidooien voor grootschalige gemeenten.

Subsidiariteit

Recente regeringen hanteerden steeds het subsidiariteitsargument op het moment dat ze daarmee op hun eigen begroting konden bezuinigen (zie de recente ontwikkelingen met de zorgwet en de jeugdzorg overgang), maar democratische argumenten hebben we nooit voorbij zien komen. De huidige politieke cultuur zit daarvoor te veel op het pad van verkrijgen en behouden van macht en het opbouwen van een controlemaatschappij. Men is vergeten waar democratie nu echt voor staat: invloed van de burger op het beleid. Geen wonder dat de kiezer zijn respect voor de politiek verliest en probeert onder haar betuttelende regeltjes uit te komen.

Toepassing van het subsidiariteitsbeginsel kan aan deze trend een halt toeroepen en (het gevoel van) zelfbeschikkingsmogelijkheden en vrijheid van de individuele burger significant laten toenemen. Aan de andere kant kan de al tientallen jaren zichtbare toename van de vervreemding van de politiek – en de onmacht die door de burger wordt ervaren om de politiek te beïnvloeden – daardoor bestreden worden.

Pluriformiteit

visjes

Door meer invloed van de lokale bevolking op het bestuur zullen er ook grotere verschillen tussen gemeentes gaan optreden. Met name de PvdA is daar typisch weer tegen. Partijen als de PvdA (maar ook D66) gaan er blijkbaar van uit dat elke burger een grijze muis is met een aantal standaard behoeften: ‘one size fits us all’. Ze vergeten daarbij dat bijvoorbeeld stedelijke- en plattelandsgemeenten veel culturele verschillen hebben en daardoor anders bestuurd zouden moeten worden. Grotere bevolkingsconcentraties leveren altijd meer problemen op en daardoor meer regeltjes. Regeltjes die door de landelijk wonende bevolking als overdreven en ongewenst worden gezien (‘stadse regeltjes’). Samenvoeging van landelijke en stedelijke gemeentes zijn om die reden al minder wenselijk.

Daarbij komt nog dat door meer verantwoordelijkheden naar de gemeentes te brengen, de aandacht voor het werk van de lokale bestuurders toeneemt. Dit geeft voordelen: de kans op corruptie vermindert en mensen krijgen nieuws dat relevanter is voor hun dagelijkse realiteit, waar ze wél wat mee kunnen.

Kleinschalige experimenten

Op lokaal niveau ligt er de mogelijkheid kleinschaliger te experimenteren; hier is de verandering mogelijk waarop men zich blind staart in Den Haag of in de grote steden. Zo zijn er in onder andere het Verenigd Koninkrijk al ‘transition towns’, waar experimenten worden uitgevoerd op het gebied van eigen lokale energieopwekking en kleinschalige economische en milieuvriendelijke projecten.

Conclusie

De PP gaat er van uit dat mensen niet allemaal gelijke behoeftes hebben en bovendien een vrijheid van keuze. Die diversiteit in bestuur is in die visie juist een plus, omdat burgers dan kunnen kiezen tussen woon- en/of werkgemeentes en daaruit díe gemeente kunnen kiezen waar ze zich het meest thuis voelen. Dat levert meteen meer betrokkenheid op met het lokale bestuur en daarmee betere democratie. Vrijheid, blijheid dus.

Kortom, het zwaartepunt van de politiek dient, waar dat mogelijk en logisch is, significant te verschuiven naar het lagere bestuursniveau van de gemeente. Zo kan de burger weer meer vat krijgen op de politiek en verminderen de frustraties. De verdere samenvoeging van gemeentes moet om diezelfde redenen stoppen.

Piratenpartij lanceert Kamergotchi generator

In de televisie uitzending van Arjen Lubach op 19 februari werd de ‘Kamergotchi’ app gelanceerd. Je kan dat stukje van de uitzending op Youtube terugzien.

In die app kan je zorgen (of juist niet) voor een Tweede Kamerlid en zo kan je punten verzamelen. Af en toe zegt je Kamergotchi poppetje dan grappige dingen tegen je. Het spelletje is in de eerste paar dagen al meer dan 500.000 keer gedownload.

Wij bij de Piratenpartij vinden humor heel belangrijk. En ook dat je goed zorgt voor Kamerleden. Volksvertegenwoordiger zijn is namelijk een erg verantwoordelijke baan en heel veel werk om goed te doen.

We vinden heel veel werk helemaal niet erg en we vinden een goede volksvertegenwoordiging heel belangrijk. Daarom kan je op 15 maart op ons stemmen.

Samen hebben de leden van de Piratenpartij het verkiezingsprogramma geschreven, daarin kan je lezen hoe wij dat gaan doen. Je kan het hier lezen. Bij de Piratenpartij werken we graag met iedereen samen. Als Kamerleden blijven wij ook na 15 maart met jou in gesprek en nu kan ons Kamergotchi poppetje dat ook!

In de Kamergotchi #hoedan generator van de Piratenpartij.

Wat zou jij aan onze Kamergotchi Ancilla willen vragen en wat zou jouw antwoord zijn als jij het voor het zeggen had?

Als je je plaatjes maakt en stuurt over Twitter of Facebook, zouden we het leuk vinden als je er #PPNL en #JouwKeuze bij zet. Wij zijn van de Piratenpartij Nederland (#PPNL) en #JouwKeuze om in vrijheid te kunnen zeggen en doen wat jij wilt, ook op internet, vinden wij het belangrijkste wat er is.

De zorg moet weer van en voor de burger worden

Door Leo van Oudheusden, kieslijst #20

In de zorg komen veel belangrijke maatschappelijke aspecten samen: privacy, veiligheid van vertrouwelijke informatie en burger/zorgrechten. Al deze aspecten staan onder toenemende druk. Er moet steeds meer verantwoording worden afgelegd. Er is sprake van een paranoïde houding jegens zorgverleners.

Het huidige zorgstelsel is onder andere erg kostbaar door de vele overhead dan wel administratieve kosten voor het ziekenhuis en andere zorgverleners.

Single payer systeem

Landen zoals Canada en Schotland met een single payer systeem hebben circa 11.5% overheadkosten in hun ziekenhuizen, terwijl in Nederland de ziekenhuizen tegen de 20% aanzitten. De Nederlandse ziekenhuizen hebben in totaal ca € 4 miljard aan overheadkosten. Hieruit volgt dat bij een single payer systeem in Nederland 40% bespaard kan worden. Dat wil dus zeggen anderhalf miljard euro. De kosten van de verzekeraars bij het huidige ingewikkelde DBC-systeem zijn er nog niet in betrokken. Ook de wervingskosten in de laatste maanden van het jaar zijn aanzienlijk. Volgens sommigen bedragen deze ca € 500 miljoen. Een Zorgfonds als single payer kan dus veel geld (2 miljard) schelen. Het Zorgfonds heeft een toeziend college bestaande uit door loting gekozen burgers. De wet regelt de democratische bevoegdheden. Loting versterkt de betrokkenheid van burgers bij het zorgstelsel.

Bij een single payer systeem in Nederland kan 40% bespaard worden. Dat wil dus zeggen anderhalf miljard euro.

De inkoop van met name de zeer dure medicijnen kan landelijk geschieden. Bij prijsafspraken dient ook gekeken te worden wie de basisresearch van dergelijke medicatie gedaan heeft. Veelal zijn dat universiteiten met publieke middelen. Zoals op DWDD betoogd is kan dit voor sommige vormen van medicatie wel een factor 50 keer schelen als men het in eigen beheer laat produceren. Hier valt nog heel wat te verdienen!

Onbetaalbaar

Zorgkosten

Momenteel is het verder nu zo dat meer dan 330.000 mensen hun basispremie niet meer kunnen betalen. Dit aantal neemt voortdurend toe! Mensen met een minimum inkomen zijn dus de klos in het huidige systeem. Dit geeft een sterke indicatie van de onhoudbaarheid aan van het huidige systeem. Ervan uitgaand dat naast de basispremie ook het eigen risico niet betaald wordt, is dit een kostenpost van circa een half miljard euro.

De zogenaamde vrije artsenkeuze staat momenteel weer langs een omweg onder druk. De grote zorgverzekeraars bieden budgetpolissen aan die slechts toegang geven tot een beperkt aantal ziekenhuizen. Zo is het UMCG niet gecontracteerd voor een aantal budgetpolissen van grote zorgverzekeraars. Dergelijke polishouders dienen zich dus te wenden tot het enige andere ziekenhuis in Groningen.

Regionalisatie

Momenteel zijn er veel schotten in de zorg. Pogingen om deze schotten te doen verminderen, mislukken bijna geheel. Samenwerking verloopt moeizaam. De marktwerking in de zorg staat een goede verdere ontwikkeling van samenwerking in de weg. Samenwerking is echter een belangrijke sleutel bij de kostenbeheersing. Tot nu toe is samenwerking verboden door deze regering en het parlement.

Regionalisatie van de zorg in een single payer system is hiervoor de oplossing. Een regionale zorgautoriteit is verantwoordelijk voor het regionale functioneren. Deze autoriteit wordt eveneens gecontroleerd door burgers gekozen door loting. Deze burgers hebben zich gemeld na een regionale oproep. Overheersing door beroepsbestuurders is dan niet mogelijk.

Op regionaal niveau zijn er momenteel diverse initiatieven om tot een goede samenwerking te komen. De regio Leiden is daarmee bezig evenals de regio Rijnmond. De regionale ontwikkeling van Integrated Care kan daarmee op gang komen. Dit is een belangrijke voorwaarde voor een goede patiëntenzorg met patiënteninspraak. Ook kunnen de kosten daarmee beter gereguleerd worden. Regionalisatie van de zorg geeft een veel betere zorg en maakt ook inspraak van de burgers en patiënten mogelijk.

Privacy

Privacy is een belangrijk aspect van de zorg. Niemand wil dat zijn of haar persoonlijke gegevens zomaar toegankelijk zijn voor anderen. Het instellen van een regionale zorgdata warehouse kan hierin een oplossing brengen. Alle privacygevoelige informatie van alle zorgverleners wordt hierin automatisch opgeslagen. De laatste maanden worden er dagelijks veel datalekken in de zorg gemeld in de media. Het aantal staat nu op meer dan 5000!! Er zijn momenteel veel afzonderlijke servers waar data worden opgeslagen. Gezien het grote aantal datalekkages is de afscherming volstrekt onvoldoende.

De laatste maanden worden er dagelijks veel datalekken in de zorg gemeld in de media. Het aantal staat nu op meer dan 5000!!

De afscherming bij een zorgdata warehouse kan maximaal geschieden door ICT experts op beveiligingsgebied (meervoudige apart ingestelde firewalls, datakluizen, blockchain). Een patiënt heeft dan de mogelijkheid om aan te geven wie en wanneer tot welke delen van het dossier toegang heeft. Alle door de patiënt gebruikte medicatie staat dan in één bestand. De patiënt krijgt dan per email te weten wie zijn data geraadpleegd heeft. Er is dan altijd controle mogelijk. Een dergelijke zorgdata warehouse moet ook bouwkundig bestand zijn tegen van buiten komende calamiteiten (overstromingen, etc).

Nieuw ministerie

Gezien de complexe problematiek is een ministerie van digitale infrastructuur noodzakelijk om deze en andere ICT problemen in goede banen te leiden.

Alle bovengenoemde zaken kunnen alleen tot stand komen als het onderscheid tussen betaler en zorgverlener komt te vervallen en er een goede samenwerking tot stand komt.